Obra traxicómica nun só acto para dous personaxes
(Érguese o pano e aparecen dous personaxes identicamente vestidos da cabeza aos pés con roupa branca folgada e cunhas máscaras, tamén brancas, que ocultan os seus rostros. Están colocados un fronte ao outro no medio do escenario.)
(Escóitase unha voz en off, que di: Vostedes, que opinan sobre o galego?/ Ustedes, ¿qué opinan sobre el gallego?)
- A: ¿El gallego? Me encanta. Tiene un sonido muy suave y palabras muy bonitas, como bolboreta, que es preciosa. ¿Cómo no voy defenderlo, si es nuestro idioma, o sea, el de aquí, de Galicia?
- B: O ghallegho? Ai, o ghallegho, si, ho... É bonito. O ghallegho, claro. Non isto que falamos aquí os do pueblo, que é castrapo. Pero o ghallego ben falado é outra cousa.
- A: Pobo.
- B: Como di?
- A: Pobo. Que no se dice pueblo, que en galego se dice pobo.
- B: Ai, si. É verdá... xa sei, xa sei. Pueblo é pobo. No ghallegho correto.
- A: Sí. Esazto.
- B: É como pulpo. Que non é pulpo. Que é polbo.
- A: Correzto.
- B: O que pasa que pa min... ou sexa, cando oigho polbo... a ver, dáme a risa. Porque pa min polbo é outra cousa... hahaha!
- A: Jajaja! Bien que le entiendo.
- B: A min ghústanmelle ben os dous, eh? O de botar e o de papar. Hehe! Non sei se m´entende.
- A: Jiji! L´entiendo muy bien. Aaaay... la retranca gallega.
- B: Pois o caso é entenderse e levarse ben.
- A: Totalmente dacuerdo. Si aquí todo el mundo puede hablar lo que quiera. Eu me sinto ben cando escoito a un neno pequeno falando en galego, por exemplo, porque penso que non se vai perder o idioma.
- B: Non ve? Así dá ghusto. Encontrar alghén que fala ben o ghallegho coma usté, que se ve que o estudiou e que o fala como ten que ser; si, señor.
- A: Ah, pues... moitas grazas! Y hasta lueguito.
- B: Deica!
(Cada personaxe desparece por un lado do escenario, cara ás bambolinas, mentres baixa o pano.)
